***عادت*** 

به تو عادت کرده بودم
ای به من نزدیک تر از من
ای حضورم از تو تازه
ای نگاهم از تو روشن 
 

به تو عادت کرده بودم
مثل گلبرگی به شبنم
مثل عاشقی به غربت
مثل مجروحی به مرهم
لحظه در لحظه عذابه
لحظه های من بی تو
تجربه کردن مرگه
زندگی کردن بی تو
من که در گریزم از من 
 

به تو عادت کرده بودم
از سکوت و گریه شب
به تو حجرت کرده بودم
با گل و سنگ و ستاره
از تو صحبت کرده بودم
خلوت خاطره هامو
با تو قسمت کرده بودم
خونه لبریز سکوته
خونه از خاطره خالی
من پر از میل زوالم
عشق من تو در چه حالی

  دلم می خواهد پرواز کنم ...  

                                                دلم می خواهد به ژرقای کویر نفس بکشم ...  

            دلم می خواهد از درخت و جاذبه و سیب دلکنده شوم ... 

                                                                   دلم پر می کشد برای به سوی تو پر زدن ...  

دلم مضطرب و منتظر برای لحظه ای تو را بوییدن ...  

 س.اشکمهرکوچولو

... به نام نقطه آغاز

آغاز تمام سیاهی های سفید برگِ دفترِ زندگیم ...

زندگی کبود و بی رنگ هستی ...

هستی ... هستی یعنی آیه ی پاکی ...

پاکی ژرف بودن و ژرف زیستن ...

زیستن و بودن ...

بودن برای تمام نیازهای خاکی ...

خاک و برگ و آسمان و آب ...

آب و آبی دیدن ...

به نام نقطه آغاز ...

به نام تو ...

به نام معبودِ زیبایی هایِ بیهوده نبودن ...

به نام خدا ...   

س.اشکمهرکوچولو

....

*تولدی دیگر*

ـــ

همه هستی من آیه تاریکیست
که ترا در خود تکرار کنان

زندگی شاید آن لحظه مسدودیست
که نگاه من ، در نی نی چشمان تو خود را ویران میسازد
ودر این حسی است
که من آن را با ادراک ماه و با دریافت ظلمت خواهم آمیخت

آه...
سهم من اینست
سهم من اینست
سهم من ،
آسمانیست که آویختن پرده ای آنرا از من میگیرد

دستهایم را در باغچه میکارم
سبز خواهم شد ، میدانم ، میدانم ، میدانم
و پرستوها در گودی انگشتان جوهریم
تخم خواهند گذاشت

من
پری کوچک غمگینی را
میشناسم که در اقیانوسی مسکن دارد
و دلش را در یک نی لبک چوبین
مینوازد آرام ، آرام
پری کوچک غمگینی
که شب از یک بوسه میمیرد
و سحرگاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد

ـــــــ

*فروغ فرخزاد*

....

.

...

اصل شعر

دل نوشته ای آسمانی

حس غریبی است از احساس گفتن و ازاحساس شنیدن...

حس غریبی است دریا بودن و قطره  قطره شدن ...

حس عریبی است سیاه بودن و از سفید گفتن...

حس غریبی است شب بودن و سحر شدن...

چه پر درد است تحمل این همه بیکران بودن...

کاش همه آسمان بودیم...

کاش کمی عمیق بودیم...

کاش جرئت دل گرفتن و جسارت باریدن داشتیم...

کاش در این خفقان و ابهام به تکه نوری اکتفا می کردیم...

چه خیال انگیز و ژرف است ، تفکر آسمان بودن و بار این همه ستاره کشیدن...

افسوس که دل های تاریکمان بی ستاره و گنگ شده اند...

افسوس که دریای ذهنمان پر از خالی شده است...

افسوس که دیگر دلمرده و خجلیم...

افسوس که دلمان از دیدن نور خدا، روشن دل شده است...

س.اشکمهرکوچولو

من از نهایت شب حرف می زنم

من از نهایت تاریکی

و از نهایت شب حرف می زنم

اگر به خانه من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیار

و یک دریچه که از آن

به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم

***فروغ فرخزاد***

آیا شما که صورتتان را

در سایه ی نقاب غم انگیز زندگی

مخفی نمو ده اید

گاهی به این حقیقت یاس آور

اندیشه می کنید که زنده های امروزی

چیزی به جز تفاله ی یک زنده نیستند؟

فروغ فرخزاد